DESCRIPTION
✶
WITWICKI
Posnanie
Royaume de Pologne
Armoiries :
" D'azur, à une flèche d'argent, soutenue d'un croissant d'or et accostée de deux étoiles du même. "
- Casque couronné.
- Cimier: une queue de paon, au naturel, percée d'une flèche d'or, en fasce, la pointe à senestre.
La famille WITWICKI porte les armes SAS, blason historique de la noblesse polonaise originaire des régions ruthènes.
Ce blason est bien attesté dans la noblesse du województwo ruthène (Ruskie wojewodztwo).
Sources héraldiques :
- Herbarz Polski, Kaspra Niesieckiego S.J., Jana Nep. Bobbowicza, 1839-1846.
- Księga herbowa rodów polskich. Cz. 1 / Juliusz Ostrowski. 1897-1906.
- Armorial d'Europe par J.B. Rietstap (Gouda, 1861, 1884, 1887; Berlin, 1934, 1937).
- Armorial général J.B. Rietstap, illustré par Victor et Henri Rolland (1903-1926). Colorisé par Lionel Sandoz (1993-2002).
- Herby Szlachty Polskiej, Zbigniew Leszczyc, 1908.
*****
✶ Origine et implantation
Les WITWICKI sont une famille noble polonaise établie dans le województwo de Ruthénie (Ruskie wojewodztwo).
Ils possèdent notamment la seigneurie de Witwica, dont ils tirent leur nom.
Ils apparaissent dans les sources généalogiques et ecclésiastiques du XVIIe siècle comme une lignée engagée dans le service de l’Église et de l’État polono-lituanien.
✶ Biographies notables
- Antoni WITWICKI. Évêque (władyka) de Przemyśl en 1679. Il occupe une position importante dans la hiérarchie ecclésiastique ruthène uniate.
- Samuel WITWICKI. Seigneur de Witwica. Il épouse Anna de Rościeszyn (z Rościeszyna). De cette union naît notamment Stanisław.
- Stanisław WITWICKI († 1697). Fils de Samuel et d’Anna de Rościeszyn. Figure majeure de l’épiscopat polonais de la fin du XVIIe siècle. Après des études supérieures à Lublin, il étudie la théologie et le droit canon à Brunsberg (Braniewo), puis la géographie, la médecine et d’autres sciences à Paris. De retour en Pologne, il devient chanoine de Gniezno et abbé de Płock.
Il sert comme secrétaire d’une légation en France et au Danemark, puis est envoyé comme ambassadeur auprès de l’empereur Léopold Ier par le roi Michał Korybut Wiśniowiecki. Sa diplomatie habile lui vaut la faveur royale : il devient régent de la Couronne, protonotaire apostolique (infułat) d’Ołyka, puis évêque de Kiev. En 1680, il est transféré sur le siège épiscopal de Łuck. À Łuck, il introduit dans sa cathédrale des clercs vivant en communauté, réforme approuvée par la Constitution de 1685 (fol. 17). Il préside un synode diocésain à Brześć Litewski. En 1688, il est promu évêque de Poznań, où il siège neuf ans jusqu’à sa mort en 1697. Il est décrit comme un zélateur fervent de l’honneur de Dieu et un artisan de la réunion de plusieurs évêques orientaux avec l’Église catholique (quatre władyków détachés du schisme).
✶ Autres membres mentionnés
Les sources signalent également, dans la même période et dans des contextes familiaux ou ecclésiastiques liés :
- Alexander WITWICKI, scholastique de Łuck en 1697 ;
- Paweł WITWICKI, qui épouse une Hulewiczówna ;
- Łukasz WITWICKI, attesté en 1680.
Ces mentions illustrent l’implantation de la famille dans le clergé catholique et uniate des diocèses de Łuck, Przemyśl, Kiev et Poznań au tournant des XVIIe et XVIIIe siècles.
✶ Rôle historique
La famille WITWICKI incarne la noblesse moyenne ruthéno-polonaise engagée dans la Contre-Réforme catholique, la diplomatie royale et l’administration ecclésiastique.
Son engagement en faveur de l’union des Églises (réconciliation avec l’Église romaine) et sa participation aux synodes diocésains témoignent de son rôle dans la consolidation de l’Église uniate et catholique en Pologne-Lituanie à l’époque des rois Michał et Jean III Sobieski.
Les WITWICKI illustrent ainsi la mobilité sociale de la szlachta polonaise par le service de l’Église, les études à l’étranger (Paris, Brunsberg) et les charges diplomatiques et épiscopales.
******************
✶
WITWICKI
Witwicki z Poznania
Królestwo Polskie
Herb:
W polu błękitnym strzała srebrna, wsparta na rogu księżycowym złotym i flankowana dwiema gwiazdami złotymi.
Hełm koronowany.
Klejnot: pawi ogon w barwach naturalnych, przeszyty poziomo strzałą złotą, grotem zwróconym w lewo (ku senestrowi).
Rodzina WITWICKI nosi herb SAS, historyczny herb polskiej szlachty pochodzącej z regionów ruskich.
Herb ten jest dobrze poświadczony wśród szlachty województwa ruskiego (Ruskie wojewodztwo).
Źródła heraldyczne:
- Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego S.J., wyd. Jana Nep. Bobrowicza, 1839–1846.
- Księga herbowa rodów polskich. Cz. 1 / Juliusz Ostrowski, 1897–1906.
- Armorial d’Europe par J.B. Rietstap (Gouda, 1861, 1884, 1887; Berlin, 1934, 1937).
- Armorial général J.B. Rietstap, illustré par Victor et Henri Rolland (1903–1926). Pokolorowany przez Lionela Sandoza (1993–2002).
- Herby Szlachty Polskiej, Zbigniew Leszczyc, 1908.
******
✶ Pochodzenie i osadzenie
Witwiccy są polską rodziną szlachecką osiadłą w województwie ruskim (Ruskie wojewodztwo).
Posiadają między innymi dobra Witwica, od których wywodzą swoje nazwisko.
Pojawiają się w źródłach genealogicznych i kościelnych XVII wieku jako linia zaangażowana w służbę Kościoła i Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
✶ Wybitne biografie
- Antoni WITWICKI. Biskup (władyka) przemyski w 1679 roku. Zajmował ważne miejsce w hierarchii kościelnej ruskiej unickiej.
- Samuel WITWICKI. Pan na Witwicy. Poślubił Annę z Rościeszyna (z Rościeszyna). Z tego małżeństwa pochodził m.in. Stanisław.
- Stanisław WITWICKI († 1697). Syn Samuela i Anny z Rościeszyna. Wybitna postać episkopatu polskiego końca XVII wieku.
Po studiach wyższych w Lublinie studiował teologię i prawo kanoniczne w Brunsbergu (Braniewie), a następnie geografię, medycynę i inne nauki w Paryżu. Po powrocie do Polski został kanonikiem gnieźnieńskim i opatem płockim. Służył jako sekretarz legacji we Francji i Danii, a następnie został wysłany jako ambasador do cesarza Leopolda I przez króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego. Jego zręczna dyplomacja zyskała mu łaskę królewską: został regentem Koronnym, protonotariuszem apostolskim (infułatem) ołyckim, a następnie biskupem kijowskim. W 1680 roku został przeniesiony na stolicę biskupią łucką. W Łucku wprowadził w katedrze kler żyjący w wspólnocie – reformę zatwierdzoną przez konstytucję z 1685 roku (fol. 17). Przewodniczył synodowi diecezjalnemu w Brześciu Litewskim. W 1688 roku został mianowany biskupem poznańskim, gdzie zasiadał dziewięć lat aż do śmierci w 1697 roku. Opisywany jest jako gorliwy żarliwiec chwały Bożej i twórca pojednania kilku biskupów wschodnich z Kościołem katolickim (czterech władyków oderwanych od schizmy).
✶ Inni wymieniani członkowie
Źródła wspominają również w tym samym okresie, w kontekście rodzinnym lub kościelnym:
- Alexander WITWICKI, scholastyk łucki w 1697 roku;
- Paweł WITWICKI, który poślubił Hulewiczównę;
- Łukasz WITWICKI, poświadczony w 1680 roku.
Te wzmianki ilustrują zakorzenienie rodziny w duchowieństwie katolickim i unickim diecezji łuckiej, przemyskiej, kijowskiej i poznańskiej na przełomie XVII i XVIII wieku.
✶ Rola historyczna
- Rodzina WITWICKI uosabia średnią szlachtę rusko-polską zaangażowaną w katolicką Kontrreformację, dyplomację królewską oraz administrację kościelną.
Jej zaangażowanie na rzecz unii Kościołów (pojednania z Kościołem rzymskim) oraz udział w synodach diecezjalnych świadczy o roli w umacnianiu Kościoła unickiego i katolickiego w Polsce-Litwie w czasach króla Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego.
Witwiccy ilustrują tym samym społeczną mobilność polskiej szlachty poprzez służbę kościelną, studia zagraniczne (Paryż, Brunsberg) oraz urzędy dyplomatyczne i biskupie.872msRapideÊtes-vous satisfait de la réponse de Grok?
******************
SHARE ON SOCIAL NETWORKS
OPINIONS
There are no notes at this time. Be the first to rate!
GIVE A NOTE